ผู้เขียน หัวข้อ: พระเครื่องลาง : A  (อ่าน 5 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

21-11-2018 , 19:11:19
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2916
    • ดูรายละเอียด
ศาสนาพุทธเข้ามาสู่  เว็บ เมืองไทยราวยุคทวารวดีพร้อมด้วยความเลื่อมใสหัวข้อการสร้างพระเครื่อง ในยุคทวารวดีได้รับเอาคติความเลื่อมใสของคนประเทศอินเดียเข้ามาโดยตรงทำให้การผลิตพระเครื่องในยุคทวารวดีมีเป้าหมายการผลิตเช่นเดียวกับประเทศอินเดีย เป็น การผลิตพระเครื่องเพื่อสืบศาสนาซึ่งเป็นความเชื่อที่เกี่ยวโยงกับเรื่องปัญจอันตรธานซึ่งปรากฏในคู่มือศาสนาพุทธ เมื่อศาสนาพุทธแผ่ไปยังพื้นที่ต่างๆของเมืองไทย ความเชื่อถือหัวข้อการสร้างพระเครื่องก็เปลี่ยนไปตามต้นเหตุต่างๆแต่ละพื้นที่ เช่น ศาสนาพุทธยุคศรีวิชัยได้รับอิทธิพลของศาสนาพุทธนิกายอาจริยวาทที่มีความเชื่อประเด็นการบำเพ็ญทานเพื่อเป็นพระพุทธเจ้า นำมาซึ่งการทำให้การผลิตพระเครื่องในยุคศรีวิชัยจากที่สร้างพระเครื่องเพื่อสืบศาสนาเปลี่ยนไปสู่การผลิตเพื่อเป็นการอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้แก่คนเสียชีวิตแล้วก็เป็นการสะสมบุญเพื่อเป็นพระพุทธเจ้าในภายหน้า ฯลฯในยุคอยุธยาเริ่มมีการสร้างพระเครื่องเพื่อกำเนิดความเป็นมงคล ความศักดิ์สิทธิ์ รวมทั้งบันดาลใจให้กำเนิดอำนาจต่างๆสำหรับพกเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจเวลาไปการรบแทนการพกของขลังแบบเก่า ดังเช่นว่า ผ้าประเจียด (ผ้ายันต์ที่ใช้ผูกแขนหรือเกี่ยวคอ) กะตรุด พิสมร ฯลฯ ถัดมาในยุคต้นรัตนโกสินทร์มีการแปลงแนวความคิดทางศาสนาพุทธ ทั้งได้รับอิทธิพลด้านวัฒนธรรมแล้วก็วิทยาการจากชาติตะวันตก การผลิตพระเครื่องเพื่อใช้เป็นเครื่องรางของขลังเป็นที่นิยมเพิ่มมากขึ้น พระเครื่องที่สร้างเพื่อความเชื่อถือรวมทั้งความเลื่อมใสในคุณพระพุทธเจ้าด้านต่างๆกลุ่มนี้เรียกว่า “พระเครื่องลาง” เงินสด